Սկսվեց էն, ինչն անխուսափելի էր: Առավոտից Կրեմլի ողջ քարոզչական խողովակները միացվել են: Ռուսական կենտրոնական ալիքների բոլոր քաղաքական թոք-շոուների թեման Հայաստանն է...
Երբ Ալիևը եվրոպացի առաջնորդների ներկայությամբ հայերիս անվանում էր սեպարատիստ, իսկ Արցախի նախկին ռազմա-քաղաքական ղեկավարությանն անվանում էր պատերազմական հանցագործներ, դահլիճում Հայաստանը ներկայացնողը հիմար ժպիտով չգիտես թե ինչից էր գոհ...
Բա չիմացաք՝ Ադրբեջանի Միլլի Մեջլիսը պարզել է, որ իբր «հայամետ շրջանակները փորձում են խաթարել Հարավային Կովկասում փխրուն խաղաղությունը՝ ապատեղեկատվության միջոցով»...
Հարց տվել ե՞ք ձեզ՝ ինչի են ամիսը մեկ Գյումրիում միջոցառում անում, ՀՀ-ով մեկ իրենց մարզպետներին պարտադրում մարդ հավաքել՝ ուղարկել Գյումրու հրապարակ, հետո ամբողջ ՔՊ-ով տարածում նկարները՝ իրենց ինֆանտիլ սրտիկներով...
Նիկոլը պատահական երևույթ չէ, նա հետևանք է մի հասարակության, որը տարրականորեն հոգնել է պատասխանատվությունից։ Նիկոլը պարտության հոգեբանության նյութականացումն է...
Ըստ էության՝ անցնող երկու օրերին Նիկոլ Փաշինյանն ամեն ինչ արեց չկողմնորոշված և տատանվող որոշակի ընտրազանգվածին համապատասխան տեսարաններով ապահովելու նպատակով...
Մենակ Մոսկվան չէր դժգոհությամբ հետևում Երևանի գագաթաժողովին։ Վաշինգտոնն էլ պակաս դժգոհությամբ չէր հետևում։ Պատահական չի, որ Երևան էր եկել Կանադայի վարչապետ Մարկ Քարնին...
ԱՄՆ-ը, բնականաբար, չի հրաժարվել Իրանի դեմ ռազմական գործողությունների գաղափարից, սակայն դեռևս զերծ է մնում կրկին գործողություններ սկսելուց։ Ակնհայտ է, որ Իրանի դիմադրությունը, հակահարվածը անակնկալ էր թե՛ ԱՄՆ-ի համար, կամ գոնե ԱՄՆ նախագահի համար, թե՛ Իսրայելի համար...